با در نظر گرفتن مطالبى كه گفته شد ، به خوبى روشن گرديد كه حركت حسين عليه السّلام از مكه به سوى عراق ( با آن كه مىدانست كشته مىشود ) نه تنها « القاى نفس در هلاكت نبود » و از « دو نظر » هيچ گونه ارتباطى با اين موضوع و آيهء « وَ لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ » نداشت ، بلكه مصداق عالىترين و كاملترين نمونهء آن فداكارى و جانبازى است كه خداوند در آن باره مىفرمايد : « إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَ يُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْراةِ وَ الْإِنْجِيلِ وَ الْقُرْآنِ وَ مَنْ أَوْفى بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بايَعْتُمْ بِهِ وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ « 1 » ؛ خداى از مؤمنان جانها و مالهايشان را بخريد به بهاى آنكه بهشت براى آنها باشد ، در راه خدا كارزار مىكنند پس مىكشته و كشته مىشدند . وعده‌اى است راست و درست بر خداى در تورات و انجيل و قرآن ، كيست كه به پيمان خويش از خدا وفادارتر است ؟ پس به اين خريد و فروخت كه كرديد ، شادمان باشيد و اين است رستگارى و كاميابى بزرگ .

--> ( 1 ) - سورهء توبه ( 9 ) ، آيهء 111 .